Av Revatanga flyta vit okkum nú á Flesjarnar, har vit vóru eitt vakurt summarkvøld. Sum áður nevnt, er hendan ferðin við frágreiðingum gjørd í sambandi við staðarnavnasavn mítt, men júst hesin túrurin á Flesjunum vakti minnir um eina vandamikla hending, sum fór fram við Ytru Fles í 1969, soleiðis at tann hendingin fær mestsum høvuðsplássið hesaferð.

Hetta summarkvøldið, ið vit vóru uppi á Innaru Fles og á Ytru Fles, vóru vit við "Fliðuni". Øssur Johannesen stóð fyri flutninginum, og umframt okkum báðar, Hans á Skipinum, so var Heri Andreasen, av Oyrarbakka, eisini ein av ferðalagnum. Fyrst taka vit nakrar smálutir um Flesjarnar, so umrøða vit hendingina í 1969, og til endans vísa vit nakrar myndir av okkara flesjatúri. 

Ytra Fles, Sundið (millum teirra), Innara Fles, Innara Sund (millum Innaru Fles og Usina) og Usin.

Á mannamunni verða Innara Fles og Ytra Fles oftast umrøddar undir einum - Flesjarnar. Kongar standa (hava staðið) í báðum Flesjunum. Í gomlum døgum átti nærum hvør bátur sildagørn. Tá ið góður streymur og gott veður var um summarið, plagdu teir at royna eftir sild til agn. Gørnini vórðu so bundin føst í hesar kongarnar á Flesjunum, og so høvdu teir flot á tí vestara endanum. Sild mundu teir fáa, tí annars høvdu ikki so nógv gørn verið í bygdini. 

----

Tað nógva er tann reina tilvild. Vit eru á sumri í 2008, og á Heimarubrúgv møti eg Hans á Skipinum (Hans Andrias Djurhuus), og prátið fer í gongd. Hann fortelur so fyri mær, at hann og Jógvan Sørin Hansen høvdu verið við familjunum ein stimitúr vesturi á Búgvabørmunum, og hvussu vakurt og áhugavert alt var at uppliva. 

Eg kom beinanvegin at hugsa um myndir til staðarnavnasavn mítt, og áðrenn hálvtalað var orð, sigur Hans: «Eg bjóði tær at koma ein túr við, tað liggur væl fyri. «Sanna» flýtur í Gjónni.» Prátið førdi til tað, at vit gjørdu ein ógloymandi túr vestur á Búgvabarmarnar. Við á hesum fyrsta túrinum vóru – umframt okkum báðar, Hans -  eisini Jógvan Sørin og sonur hansara, Jónfinnur, og Jónas, sonur Hans.  Lat tað vera sagt beinanvegin, at hesi eini túrurin førdi til fleiri aðrar ógloymandi túrar. 

Kropni 

Orðavavstur

Mangar søgur eru sagdar um (smá)dreingir, ið vóru óreinir at klúgva, men fylgi eg orðabókini, so vóru teir óreinir at klíva. Líka veit eg, men tó so mikið, at eg kann sláa fast, at mínir bygdardreingir dugdu bæði at klúgva í Gjónni og at klúgva eina fjøl, áðrenn teir nakrantíð høvdu hoyrt orðingina at klíva í Gjónni.

Bygdarfólkið er nú fáment, ungdómurin burtur – eingin at klúgva, men vónandi varðveitir framtíðin OKKARA merking av orðinum – at klúgva. Eg klúgvi ikki aftur í tvey um hasar orðingar, men fari nú heldur at festa tað á blað, ið eg ætlaði:

(Viðmerking: Teksturin er so mikið Gjáarsligur, at tað vera helst bert tey staðkendu, ið fáa heildina við).