Tann árligi ruddingardagurin var leygardagin 12 mai. Havandi í huga, at seyðurin eigur bøin til tann 15., so hevði tað nokk verið betri at havt dagin eitt sindur seinni. Lat tað fara. Dagurin eydnaðist framúr væl. Veðrið var gott, og fólkið var nógv. Tað, ið sermerkti henda dagin, var tað, at fleiri av teimum, ið eiga summarhús í Fornagarði, vóru við í ruddingini. Tað gerst alt sjónskari og sjónskari, sum tíðin líður, at tað var ein røtt avgerð at fáa summarhús í bíggjarlagið. - At hugsa sær: fólkatalið liggur og buktast um tey 30. - Tað er umráðandi, at hesi "nýggju" fólkini luttaka í bygdarlívinum og teimum tiltøkum, ið eru í bygdini. Slíkt skapar samanhald og so við og við eina felags eind, ið kann útinna mangt og hvat bygdini at frama. Tann fyrsta veruliga royndin á hesi leiðini var nú leygardagin, og ásannast má, at hesi "nýggju" - saman við bygdarfólkinum -  so ruddiliga stóðu royndina. - Hugaligt at síggja.

Dagurin byrjaði kl. 9.30 við morgunmati í fullsettum Bygdarhúsi, og síðani varð farið til verka. Høvuðsdenturin varð lagdur á Ánna, Gjónna og Fjøruna. Gingið varð eisini húsanna millum og rundan um bygdina, og nakrir fóru enntá út um eingjargarðin. Jú, bygdin fekk ein tiltrongdan umgang, men tann størsta umgangin fekk tó Bygdarhúsið. Bygdarfólk og Fornafólk hvørt um annað. Menn umvældu takið, loystu og bøttu um fastrustað vindeygu, skiftu handtøk og tettingarlistar, gjørdu nýggjar karmlistar, settu nýggjar eldávarar upp og ------- . Bygdin eigur jú góðar handverkarar, men teir fingu sera harða kapping frá teimum "nýggju".  Innanveggja  búleikaðust kvinnurnar, og teirra umrøða verður mangan umlopin, tá ið nakað skal festast á blað. Soleiðis verður ikki hesaferð. Tær endavendu øllum húsinum. Hvørt rúm, hvørt einasta skáp - ja, hvør loynivrá varð gjøgnumhugd, ruddað og vaskað - og nógv fór eisini oman til Kristian. Tær "nýggju" góvu okkara "ein skarpan gang", sum Jógvan Arge plagdi at taka til á vánaligum fótbóltsmáli, men úrslitið var stak gott. Bygdarhúsið er gullreint og í væl betri standi enn fyri viku síðani, og tað sama kann sigast um bygdina alla.

Út á seinnapartin stóð hann og hótti við regni, men tað var, sum Jákup í Horni plagdi at taka til: "So leingi ættin er í Foldarskarði, verður turt." Men um fýratíðina lækkaði hann niður í útsynning, og so loysti hann avfallið, men tá var eisini alt yvirstaðið, og fólk løgdu seg á liðina eina løtu at bíða eftir tí góða bitanum av Gjáargarði, ið koma skuldi um fimmtíðina. Gjáargarður slær ikki falska mentu; fólk lótu stak væl at matinum, sjálvt um lasagna ikki er lívsrættur Gjáargóma. Hetta gjørdist, sum vant, ein hugnalig kvøldarløta, har ymisk "bygdaslig" viðurskiftir komu upp at venda. So við og við tyntist í Bygdarhúsinum, og hvør í sínum lagi sjaggaði sær at húsum ásannandi, at hetta í allar mátar hevði verið ein sera góður ruddingardagur.

 Myndir frá degnum: Myndasavn - Ruddingardagurin 12.05.12

Øll í bygdini kenna Kirkjurókina, ið er so sjónsk og væl vallað við tað handara landið í Gjónni – út ímóti Gjáarkjaftinum. Væl vallað fer hon eisini  vesturum, men so gongur vallingin burtur.  Kirkjurókin er long, gongur úr Gjónni, vestur yvir Ritunum og rættiliga fitt vestur á Heimara Barm, har hon gongur burtur. Sum so er Kirkjurókin ”góð” at ganga, men ein mjóvi er yvir Ritunum, og her setti Jógvan á Fløtti ein kong í 1960unum, tá ið hann og Sigurd í Bíggjarlagnum vóru har eftir havhestaungum og fingu 170.
Ólíka hulisligari er Kráurók. Gongur tú  niðan við hegninum á Ovara Nasa og niðan á Egg, sært tú hana ikki. Tú kemur niðan á Garðsenda og sært hana bara, um tú fert heilt út á tromina. Men tá ið tú ert komin niðan í Kjálkan og snarar tær á, sært tú hana  – ovarlaga í berginum – koma vestur um Vestaru Nasatrom og vestur á Heimarabarm. Hon tekur seg upp undir teimum stóru klettunum har úti á Ovara Nasa, og haðani sníkir hon seg eitt fitt petti vestur á Heimara Barm.

Kráurók  er nakað fyri seg, tí tað sigst, at her krógvaðu forfedrar okkara seg fyri sjórænarum, og sjálvt navnið – Kráurók – kann vera komið av orðinum krógv ella at krógva. Christian Matras nevnir úr Árnafirði staðarnavnið “Yviri á Kráunum” og vísir til krógv (av “gemmested, skjulested”).
Ber tað so til at krógva seg á rókini? Jú, tað ber væl til  í støðum, men ikki er rúm fyri nógvum fólki. Hetta fekk eg at sanna hendan dagin, ið tað untist mær at sleppa ein túr á rókina við feðgunum báðum, Herman og Absalon Eysturoy. Teir eru skilamenn í bjørgunum – væl tryggjaðir og taka ikki óráð fyri. Rókin er ”góð” at ganga, men stutt frá Vestaru Nasatrom er hon rættiliga smøl. Uttan stórvegis forðingar komu vit vestur  á Vestaru Nasatrom og kundu seta okkum har at síggja tað stóbæra útsýnið vestur á Heimara Barm og vestur ímóti Torvu frá einum vinkli, ið tú ikki áður hevði roynt – gevandi.
At sita har vesturi á Vestaru Nasatrom og lata hugan reika aftur til forfedrar okkara fær ymiskt at renna fram fyri teg. Fyrst fellur hugsanin á teir, ið lógu her við bivandi hjarta verjandi seg og síni – við sínum kærastu ognarlutum hjá sær – helst gráklæddir fyri at fella saman við berginum. -  Einki vita vit um lagnu teirra.
Harnæst reikar hugurin til teir bygdarmenn, ið hava fortalt tær um túrar í Kráurók. Her fóru teir ein stuttleikatúr sum hálvvaksnir, og her fóru teir eftir havhestaungum sum tilkomnir.  Gingu teir leysir ? Hvørja útgerð mundu teir hava?  Hesum mátti fáast greiði á.

Afturkomin tosaði eg við Sigurd í Bíggjarlagnum,  sum saman við Jógvani á Fløtti var í Kráurók í 1960unum og tók havhestaungar.  Sigurd segði nakað soleiðis:  ”Nei, vit gingu leysir og høvdu ein enda hjá okkum, men hann var ikki til ta stóru nyttuna, tí har er ongastaðni at seta fast. Fyri tað mesta er gott at ganga – onkustaðni máttu vit krúpa, men stutt frá Vestaru Nasatrom var so smalt, at vit máttu leggja okkum niður og aka eftir búkinum.  Vit gingu alla rókina – líka vesturum – og komu upp aftur í Kikamannaholið. Har sat Hans Edvard, og hann blakaði okkum ein enda. Eg minnist væl, at vit fingu 44 havhestaungar í Kráurók tann dagin. Tað árið tóku vit einar 1400 – 1500 ungar í bjørgunum og seinni eina rúgvu á sjónum.  Vit skáldaðu ungarnar og seldu teir til Havnar fyri 3,25 kr. stykkið.”
Prátið við Sigurd sigur mær, at her er talan um ófatiliga djarvar menn, sum í mínari verð hava tikið sær óráð fyri, tí bert eitt skeivt fet er nóg mikið.
Túrurin í Kráurók er mær eitt kært minni, ið hevur givið mær eina hilling á kor forfedra okkara og ikki minst á dirvi og reystleika teirra, ið hava søkt bjørgini.
Feðgarnir Herman og Absalon Eysturoy. Stóra takk fyri ein ógloymandi túr!!!!!

Fleiri myndir: myndasavn - Kráurók.

Á bygdarveitsluni við Gjógv 21.04.12  sang Jónsvein í Lon henda vakra sangin, ið er vígdur faðir hansara:

     L  Í  V  I  Р          

   1.

 Áin tutlar mær framvið. Gevur lív og sálarfrið.
 Einsamallur siti eg. Minnist afturá.
 Tá sum børn vit spældu her. Fyri mær var best í verð.
  
   Niðurlag:

 Tíðin kemur, tíðin fer. Lívslangt skeið mítt er.

    2.

 Bygdin, her eg føddur var. Vaks eg upp og mentist.
 Móðir mín var stutt hjá mær. Aðra tó mær untist.
 Faðir mín eg aldri sá. Tó í føðing var mær hjá.

    3.

 Minni barn tú valla sá. Rúmtist á tallerki.
 Nýggja móðir mín við meg. Gjørdi undurverkið.
 Var hon um meg dag og nátt. Alt hon gjørdi sera gott.

    4.

 Eg sum barn her lærdi tað. Sum av øllum kravdist.
 Arbeiðið gekk fram um alt. Vaks so hvørt eg eldist.
 Hav og jørðin okkum gav. Tað vit skuldu liva av.

    5.

 Í ungum árum fór til skips. Lívsverk mítt eg valdi.
 Øll tey fyrstu ár við slupp. Her so mangt eg lærdi.
 Sjónáttúra mín var góð. Og meg alt lívið havið dró.

    6.

 Heima her í bygdini. Hjálpti, har tað trongdi.
 Luttók í tí arbeiði. Bygdarlívið kravdi.
 Velting garðar hoyggj og seyð. Alt sum gav til dagligt breyð.

    7.

 Áin rennur mær framvið. Her sum mong, mong ættarlið.
 Hava livað eins og eg. Nú aldur tyngir meg.
 Nú fara at fækkast míni spor. Tøgnin talar syrgin orð.

Her er røðan, sum Lasse Klein helt á bygdarveitsluni 21.04.12.
 

Góðu bygdarfólk!
Gjáarfólk!
Veitslufólk!

Tað var heitt á meg herfyri at hugleiða um, hvussu tað var at ferðast til Gjáar sum barn. Nærum allar summarferiur fóru vit - sum vit siga í Klaksvík – norður til Gjáar at ferðast.

Ættarbond
Men fyrst er tað rætt og slætt rímiligt, - heilt stutt, at greiða frá mínum ættarbondum til Gjáar. Eg eiti Lasse Klein og eri sonur Hjørdis Klein; Hjørdis hjá Dánjal á Heygnum. Eg eri føddur og uppvaksin í Klaksvík og havi búð á Skálafjørðinum í mong ár. Mamma mín var dóttir Dánjal Klein, sum andaðist í 1956 - 73 ára gamal. Hann var formaður í Føroya Fiskimannafelag frá 1941 til 1952 – í 11 ár. Omma mín var Helena, fødd Christiansen, ættað úr Mittúni á Kirkju. Hon andaðist í 1934 – 34 ára gomul við tí 10. barninum.

Vit eru tríggir beiggjar, Rólant, sum er elstur, og so tvillingsbeiggjarnir Dan og Lasse. Øll kenna Dan, og einaferð hann hevði samrøðu við ein illan vinnulívsmann á Skálafjørðinum, og Dan var á veg út gjøgnum hurðina, kemur vinnulívsmaðurin rennandi aftan á honum og spyr: “tú Dan, ert tú tvillingsbeiggi til Lassa Klein?”. Dan svaraði kvikliga: “ jú, vit eru tvillingar, men eg eri tann fittari”.
----
Gjógv stendur í barnaminni mínum sum ein lívsins perla, og sum vit sum børn longdust eftir at koma til. Einki stað í heiminum kundi samanberast við Gjógv. Eg minnist eisini sum smádrongur, at vit oftani fingu vitjan av gjáarmonnum, sum sigldu við skipum hjá Kjølbro og Joensen & Olsen. Tað vóru góðar og hugnaligar løtur í heiminum hjá okkum.

Les meira: Hugleiðingar um góð barnaminnir við Gjógv.